Aku outspoken. Jangan cepat kau semua terkecil hati. Lawak aku kasar, perbualan aku lagi kasar. Sehari tanpa sebut "fuck you", "shit", "damn" memang tak sah.
Hari ini aku betul-betul marah. Aku sayang kau, tapi kau buat aku macam ni. Kau pentingkan benda lain. Kau pentingkan diri sendiri.
Aku jaga kau betul-betul, tiap hari aku belai kau. Bukan tak cukup nafkah kau aku kasi, serba serbi lengkap. Tapi kau buat aku macam ni!
Ah, pipitlah kau.
Sampai hati kau. Aku sedih. Aku kecewa. Ikutkan hati, aku tanam kau hidup-hidup. Tapi aku tak sampai hati, aku masih waras.
Aku ingat lagi detik pertama, perkenalan kita. Aku suka kata-kata kau. Aku terpikat. Aku katakan sesuatu pada kau. Masih ingat?
"Aku takkan tinggalkan, abaikan kau. Malah aku akan jaga kau"
Tapi mcm ni kau buat aku! Tergamak kau. Setelah semua benda aku buat, aku pertahankan kau bila orang mengata kau. Aku membelakangkan keluarga aku demi kau. Mereka suruh aku tinggalkan kau, tapi ada aku buat demikian? Tidak, sebab kau satu-satunya sinar hidup aku. Kau satu-satunya yang mampu buat aku bangun pagi.
Kau satu-satunya jam loceng aku.
"Kokokokooookk...wake up, Kooookookoookk...wake up"
Dan ini peringatan untuk diri sendiri.
Kalau kau tu berazam nak bangun tidur awal untuk berjogging dan bersenam, pastikan jam loceng tu set betul-betul. Letak jauh sikit, supaya kau boleh bangun dan terjaga.
Jangan main set alarm, lepas tu alarm bunyi, kau tutup balik dan bantai sambung tidur. Dah tentu selimut babi waktu subuh tu, memang lah tak terjaga.
Jawabnya, berjogginglah atas katil tu.
Masuk ni dah lapan kali kau buat perangai mcm ni.
Macam haram.